عادت کرده ام به خطهای تنهایی ام

عادت کرده ام به گریه های نانوشته ام

عادت کرده ام به بغض های فرو خورده ام

عادت کرده ام به دیدن و دوختن  دلتنگی هایم  به ساعت اتاق

عادت کرده ام به  ندیدن لحظه ها ی بهاری

به دیدن بهاری که هیچ وقت آمدنش را باور نکردم

باور نکردم  ندیدم با آمدنش عادت هایم تمام بشود

 مانند همانند زمستانی که هر ساله می رود و  جای خود را به باور های تازه بهار می دهد.

انگار هر ساله این باور های تلخ همیشه همراه من است

تنهایی های من گریه های من بغض های من

دلتنگی های بی حدم ...

دیگر عادت کردم به نامهربانی لحظه ها  

اما این بار می خواهم دلتنگی هایم را  پاره پاره کنم

دلتنگ لحظه ای نباشم که دلتنگم نیست...

گفتم بیا باهم بریم گفتی که راه و بلدی

هر چی صدات کرد م نرو  اما جایی به نرسید

یکی یه جا فریاد می زد دیوونه از قفس پرید

صیج که رسید بیدار شدم دیدم یه نامه روی در

نوشته بودی که سلام مدتی رو می رم سفر

بغضی نشست توی گلوم  

خوابم یا  این حقیقته ؟

بازم صدات کردم ولی  دیدم سکوت جوابته

گفتم شاید این سفر تموم میشه همین  این روزا دوباره باز می بینمش  

چه خوش خیال بودم خدا

 ساعت و لحظه هام گذشت

چشمام به کوچه  خیره بود

من منتظر بودم بیاد خیلی دلم تنگ شده بود

روزا مث دیوونه ها پرسه زون تو کوچه ها

شبا یه گوشه از اتاق گریه آه بی صدا

مثل همون خواب سیاه رفت و منو تنها گذاشت

گفتن این قصه تلخ ارزش خوندنو که داشت ...

تبریک تبریک تبریک به تو

که باز دوباره با چشمان پر از اشک خوابم برد

 -

وقتی شوقی برای دیدن دلتنگی هایم نداری

دلتنگی هایم را با خود به گور فراموشی می برم....

و نبودنهایم  را می خواهی

نمی گویی؟؟؟

چرا نمی گویی نمی خواهی کنارم باشی و  بودنهایم را نداشته باشی

و چشمهای بر از بغضم را  را نبینی

چرا نمی گویی و هر لحظه برای نبودنهایم بهانه هایی کودکانه می آوری ؟؟

چرا ؟؟؟؟؟؟؟

مگر تا به حال بودنهایم را به تو تحمیل کرده ام ؟؟؟

مگر به زور دوست داشتن هایت را خواسته ام ؟؟؟

مگر تا به حال خواسته ام ؟؟؟؟؟؟

تا به حال خود را بودنهایم را به هیچ کس تحمیل نکرده ام

 که حالا به تو بکنم که تو حالا نبودنهایم

را بخواهی و بهانه الکی و کودکانه بخواهی فریبم دهی

نه  نه  نه

بودنهای اجباری دوست داشتن اجباری را نمی خواهم ....

کاش گریه هایم را سر سجاده نماز می دیدی

 کاش می دیدی نوشته هایم خیس خیس اشکانم است

کاش می دانستم چرا تنها هدیه تو به من اشکانم است ؟؟

مگر من تا به حال اشک هدیه ات کرده ام که تو ....

دزديدن نگاه ها !!!

باز دريغ از ذره اي نگاه عاشقانه !!!

باز سر به زير انداختن رفتن نماندن دل بريدن

باز مثل هميشه دل بريدن خواستن نخواستن

باز ........

فرارهاي كودكانه ؟؟!!!

باز باز رفتنها ندیدنها باز باز همان بانوی نامهربان....

باز ندیدنهای بغضهای فروخورده من.....

دلم پر ز گریه..........